Jest to cykl czarno-białych portretów, ponurych i pesymistycznych, które stanowią odbicie przeżyć autora z okresu pobytu w obozie. Obrazy przedstawiają zdeformowane głowy w części centralnej, na obrzeżach są to tylko obrysy. Ich wielość i brak szczegółów symbolizują anonimowość więźniów – bez twarzy, ustawianych w niekończących się szeregach.
Jego obrazy, rysunki i grafiki stanowią świadectwo cierpienia i męczeństwa artysty, najpierw jako więźnia getta, a potem obozu zagłady. Obraz Birkenau przedstawia umęczone i zagłodzone sylwetki Żydów, które są zaledwie cieniem ich poprzedniego wcielenia. Płótno z wielkim dramatyzmem przedstawia okrucieństwo, jakiemu byli poddawani współwięźniowie skazani na śmierć.
Inne przykłady: