Krzysztof Penderecki De natura sonoris nr 2 na wielką orkiestrę symfoniczną
Krótki utwór o kapryśnym charakterze (scherzo) i żywym przebiegu, wolny od nastrojów powagi i dramatycznego napięcia. Tytuł wskazuje na drążenie materii dźwięku, lecz może się także kojarzyć z muzycznym pejzażem dźwiękowym lub martwą naturą z instrumentami.
Wiodącą rolę w utworze pełni zbiorowe brzmienie orkiestry, na które składają się wielodźwięki zwane klasterami oraz skrajnie wysokie i niskie dźwięki o nieokreślonej wysokości. Kontrast ekstremalnych wysokości dźwięków, możliwych do wydobycia przez poszczególne instrumenty, jest dominującym elementem utworu. W części środkowej kompozytor zastosował chwiejność rytmiczną, przywodzącą na myśl improwizację jazzową na tle szarpanych dźwięków smyczków. Materiał muzyczny tej części oparty jest na serii dwunastu dźwięków, zorganizowanych na zasadzie przypadku (aleatoryzm).
muz. Jerzy Wasowski, sł. Jeremi Przybora, wyk. Jerzy Wasowski i Jeremi Przybora Piosenka jest dobra na wszystko (płyta Piosenki Kabaretu Starszych Panów)
Piosenka jest lekiem na szarą codzienność: zbyt śliską drogę, za niską stopę życiową, nieładną piosenkę i „ładną, niewinną panienkę”. Piosenka to sposób na zniechęcenie, przykrości doznane od innych, nierówny bruk i kryzys wartości. Piosenka – dzieło kompozytora i poety: słowa, melodia i rytm, rozwesela na co dzień i od święta, jest podporą w trudnych chwilach.
Inne przykłady muzyczne