muz. Franz Schubert, sł. Johann Wolfgang Goethe Polna różyczka op. 3 nr 3
Poetycki dialog chłopca i personifikacji polnej róży, rosnącej w zbożu. W zwrotce I chłopiec sięga w kierunku kwiatu, którym się zachwycił, z zamiarem zerwania. W zwrotce II róża ostrzega: „Strzeż się mnie, / patrz, jak ostre kolce me! / Róży tknąć nie wolno”. Zwrotka III to demonstracja siły chłopca: „[...] płacz różyczko, biednaś ty, / niech płyną bólu łzy, / tylko to ci wolno”. Linia melodyczna na tle ażurowego akompaniamentu, dorównująca prostotą pieśniom ludowym, zawiera także elementy ozdobne – sylaby śpiewane na dźwiękach łączonych. W części zwrotkowej kulminacja wieńczy pierwszą frazę na dookreśleniach róży w słowach: „polna”, „polną”. Kulminację napięcia w powtarzającym się refrenie na słowach „różo ma” wzmacnia zatrzymanie rozwoju melodii (fermata).
muz. J. Loranc, sł. Jonasz Kofta, wyk Alibabki Kwiat jednej nocy (płyta Przeboje 35-lecia)
Tekst mówi o tajemniczym, białym kwiecie, który zakwita nocą, tylko jeden raz na wiele lat. Kwiat o nazwie „Królowa Jednej Nocy” kwitnie, gdy świat pogrążony jest we śnie. Z chwilą nadejścia świtu jego płomień gaśnie. Przedziwny kwiat pachnie jednocześnie jak piołun i wanilia. Jest w nim podobieństwo do kobiety, która także „zakwita” (zakochuje się) raz na wiele lat. Ona i kwiat patrzą na świat oczami snu i pozostaje tajemnicą, dla kogo kwitną. Tylko kwiat zna sekret kobiety.
Inne przykłady muzyczne