Richard Strauss Don Kichot op. 35
Oparty na motywach powieści Miguela Cervantesa cykl dziesięciu wariacji opatrzonych wstępem i zakończeniem. Kompozytor zaopatrzył poszczególne wariacje w szczegółowy program, opisujący przygody Don Kichota. Temat tytułowego bohatera realizuje solo wiolonczeli, a jego kolejne przekształcenia odzwierciedlają zmieniające się sytuacje literackie. Temat sługi i towarzysza błędnego rycerza – Sancho Pansy – realizuje klarnet basowy, tuba tenorowa oraz solo altówki, która naśladuje gadatliwość. Funkcję ilustracyjną pełnią efekty dźwiękonaśladowcze, np.: beczenie owiec słyszalne w drugiej wariacji osiągnięte przy użyciu instrumentów dętych blaszanych z tłumikami czy powietrzna podróż w siódmej wariacji, w której Strauss zastosował szum maszyny wiatrowej własnego pomysłu oraz drżące dźwięki fletu i harfy.
muz., sł. i wyk. Jacek Kaczmarski Quasimodo (płyta Dwadzieścia(5) lat później)
Katedra Notre Dame w Paryżu wpadła w ręce wroga: „Mór, głód, ofiary krwi [¼]”. Najeźdźca chce dźwiękiem dzwonu uspokoić cierpliwy naród stojący u wrót świątyni. Dzwon się jednak nie odezwał, bo pogardzany garbus osłonił serce dzwonu własnym ciałem. Nie uległ groźbom wroga, prośbom i przekleństwom zgromadzonych w nawach wiernych. Dzielny dzwonnik – uosobienie ułomności psychicznej i fizycznej – zapowiada, że będzie bronić dzwonu, dokąd mu sił wystarczy: „Ja wisieć będę Panu u języka / Aż będzie któryś z nas miał dość”. Jego bohaterstwo zostanie zapisane w księgach, które będą wspominać jego niezłomną postawę wobec skierowanych przeciw niemu złorzeczeń.
Inne przykłady muzyczne