Grażyna Pstrokońska-Nawratil Ikar na wielką orkiestrę symfoniczną
Utwór, w którym kompozytorka starała się wniknąć w istotę ludzkich marzeń. Dzięki wewnętrznemu podziałowi (divisi) pierwszych i drugich skrzypiec, każdy instrument realizuje indywidualną partię. Są to naprzemiennie wznoszące się i opadające kilkunastodźwiękowe pochody, które inicjowane z pewnym opóźnieniem tworzą wielodźwiękowe, dysonansowe współbrzmienia. Pochody, którym towarzyszy narastanie dynamiki i stopniowe przyspieszanie tempa, ilustrują wznoszący się lot legendarnego Ikara. Wstrzymanie akcji muzycznej i wydłużenie najwyższych dźwięków zwieńczających te motywy można zinterpretować jako ilustrację lotu szybowego. Wybijające się na tle skrzypiec pojedyncze, urywane dźwięki ksylofonu, fortepianu i harfy oraz szybkie, powtarzane, pojedyncze dźwięki wibrafonu są zapowiedzią nieuniknionej tragedii.
muz. Mariusz Musialski, sł. Wojciech Byrski, wyk. IRA Ikar (płyta Ogień)
Opowieść Ikara o powodach wzbicia się w przestworza. Chciał zdobyć wiedzę o świecie, pokonać lęk przed codziennością, móc spokojnie zasnąć: „Żebym poczuć mógł jak się czuje Bóg”. Gdy walczył z porywami wiatru, który rozerwał jego skrzydła, na ziemi tłum oczekiwał jego upadku. Jego pragnienia są odwiecznymi pragnieniami człowieka: „Patrzeć poprzez mrok i widzieć / Dostać więcej niż dziś mam”, osiągnąć sukces, wznieść się w powietrze, zwyciężyć śmierć, „Wiecznie kochać, wiecznie żyć / Wolnym być, sobą być”.
Inne przykłady muzyczne