na6.pl

Z legend dawnego Egiptu

autor: Bolesław Prus

epoka: Pozytywizm

  • Z legend dawnego Egiptu - opracowanie
  • Charakterystyka postaci
  • Zobacz inne lektury

    Gatunek literacki

    Cechy noweli na przykładzie utworu Z legend dawnego Egiptu:

    • niewielkich rozmiarów utwór epicki – 6 stron;
    • zwięzłość kompozycyjna – jeden zwarty tekst prozatorski bez podziału na rozdziały;
    • jednowątkowa fabuła – dzieje Horusa, następcy tronu;
    • fabuła zmierza ku wyraźnie zarysowanemu punktowi kulminacyjnemu – wyzdrowienie Ramzesa;
    • brak lub ograniczona liczba opisów: 2 krótkie opisy – Nilu nocą i chorego Ramzesa;
    • uproszczona charakterystyka postaci, najczęściej bezpośrednia:
    stuletni Ramzes, potężny władca Egiptu.
    • dzieje bohatera mają najczęściej wymiar tragiczny – Horus umiera;
    • szybkość następowania po sobie zdarzeń, bez rozciągłości epickiej – ciężko chory Ramzes, Horus przygotowujący się do objęcia władzy, ukąszenie, wyzdrowienie faraona, śmierć Horusa;
    •  stopniowanie napięcia – po, rozpoczynającej nowelę, scenie stonowanej rozmowy faraona z medykiem pojawia się Horus, który wychodzi na pałacowy taras, gdzie
    właśnie księżyc złocił spiżowe wody Nilu.
    • stopniuje się napięcie fabularne aż do dynamicznej sceny finałowej, w której
    wśród grobowej ciszy usłyszano stuk sandałów. Do sali wbiegł zastępca arcykapłana.
    • zastosowanie techniki kontrastu, np. w kreacji bohaterów – Ramzes „surowy nawet dla siebie” i Horus „zapłakał nad śmiercią dziada”;
    • zaskakujący zwrot akcji – informacja, że opuchliznę nogi wywołało jednak ugryzienie pająka a nie pszczoły; chory stary Ramzes odzyskuje siły a młody i wydawało się zdrowy i silny Horus umiera.
    Utwór Z legend dawnego Egiptu jest również typową XIX-wieczną nowelą klasyczną, skonstruowaną zgodnie z teorią sokoła. Terminu tego użył po raz pierwszy w 1871 r. niemiecki poeta i nowelista, Paul Heyse, na określenie pewnego rodzaju konstrukcji fabularnej zastosowanej w noweli Sokół Giovanniego Boccaccia. Chodzi o jeden wiodący motyw, stanowiący oś kompozycyjną noweli albo wątek dominujący, który nabiera znaczenia w trakcie rozwoju akcji. Takim „sokołem” może być przedmiot (Katarynka Bolesława Prusa), zjawisko (Dym Marii Konopnickiej), zwierzę (Nasza szkapa Marii Konopnickiej) lub osoba (Horus z noweli Bolesława Prusa Z legend dawnego Egiptu).

     

    Paweł Wyszkowski