na6.pl

Poezja Horacego

autor: Horacy

epoka: Starożytność

  • Interpretacja utworów
  • Gatunek literacki
  • Nawiązania i bibliografia
  • Zobacz inne lektury

    Gatunek literacki

    Oda - łac. carmina, pol. pieśń; gatunek liryczny biorący swój początek od starożytnej pieśni chóralnej; początkowo ody wiązały się z obrzędami religijnymi, z czasem miały na celu sławienie bohaterów, wydarzeń czy idei; najwybitniejszym twórcą gatunku był Pindar; Horacy tworzył ody solowe (indywidualne), jednak sugeruje się, że jego pieśni nazywano odami raczej za względu na ich wartość niż przynależność do gatunku.

     

     

    cechy charakterystyczne:

    • utwór wierszowany, stroficzny, silne zrytmizowany, stałe miejsce średniówki:

    Mkną chyże lata//, Postumie, Postumie, (11 sylab, średniówka po 5 sylabie)

    Z modlitwy naszej// drwi śmierć niepobożna. (11 sylab, średniówka po 5 sylabie)

    Kroków starości// wstrzymać nikt nie umie (11 sylab, średniówka po 5 sylabie)

    I zmarszczek z czoła// usunąć nie można. (11 sylab, średniówka po 5 sylabie)
    [Oda II, 14 (Eheu fugaces, Postume, Postume)]

     

    • charakter pochwalny lub dziękczynny
    • patetyczny styl (wzniosłość, monumentalizm):

    Stawiłem sobie pomnik trwalszy niż ze spiżu, / Od królewskich piramid sięgający wyżej. [Oda III, 30 (Exegi monumentum aere perennius)]

     

    • raczej zbiorowy podmiot wypowiedzi; u Horacego indywidualny:

    Na wyżyny się wzbiłem i żem przeniósł pierwszy / Do narodu Italów rytm eolskich wierszy. [Oda III, 30 (Exegi monumentum aere perennius)]

     

    Monika Moryń